மரத்தினின்று உதிரும் இலை காற்றில் புரியும் நாட்டிய அபிநயத்தின் மௌன லிபி
கொலுசுகளின் ஓசையினூடே சலனத்தை வாசித்துச் செல்லும் மோகனப் பயணம்.

27-Apr-2011

முன்கதை சுருக்கம்.

இங்கு போதுமான எண்ணிக்கையில் எழுதிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். கவிதை, திரைப்படம், சிறுகதை, வெப் லாக் (டைரிக்குறிப்பு), விமர்சனம், தத்துவம், பின்-நவீனம், நகைச்சுவை, புகைப்படம், திறனாய்வு, தகவல், ஆன்மீகம், மொக்கை, காணொளி, அரசியல், விழிப்புணர்வு, நட்பு வட்டம், கவின்கலை, தொன்மம், ஆராய்ச்சி, தொழில்நுட்பம், அனுபவம், பொது என்று பற்பல தளங்களில் மிதமிஞ்சி அன்பர்கள் தட்டச்சிக்கொண்டே இருக்கிறார்கள். இந்த அமளிதுமளியில் இன்னும் நான் எதற்கு?


"கணிணியில் தமிழைப் பார்க்கும் பிரமிப்பு முதலில் ஓயவேண்டும்."

-சுஜாதா.



தமிழ் வலைப்பூக்கள் அத்தனை பிரவலில்லை என்பது தான் என் தீர்க்கமான எண்ணமாக இருந்தது. 2006-ன் இறுதியில் ஒரு வலைப்பக்கம் திறந்து சுத்த அமெச்சூரான தமிழில் அடித்துக்கொண்டிருந்தேன். (சில இடுகைகளுக்கு முந்தைய ஊமைவீணையை என் மாஸ்டர்பீஸ் என்று பீற்றிக்கொண்டு மெசஞ்சரில் இருந்த நண்பர்களுக்கு லிங்க் தந்து படுத்தியிருக்கிறேன்) பாதி பேருக்கு டிஸ்கி ஃபாண்ட் மலையாளம் மாதிரி தெரிந்திருக்கிறது. இறகுலிபி என்று பெயரிட்டு வெங்கிராஜா.ப்ளாக்ஸ்பாட்.காம் என்று சில நாட்கள் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. டீன்-ஏஜ் ஃப்ரஸ்ட்ரேஷனில் பிங்க் நிறத்தில் ஒரு டெம்ப்ளேட் வைத்திருந்தேன். ஏனோ தெரியவில்லை, சில நாட்களுக்கு பிறகு சுத்தமாக பின்னூட்டங்களே இல்லாமல் போய்விட்டன. இத்தனைக்கும் யூனிகோடிற்கு மாறிய பின்னும் ஆள் வரத்தே இல்லை. வழமை போல எழுதிக்கொண்டிருந்த தமிழ் ஃபோரம்களுக்கே திரும்பிவிட்டேன். அதில் கீதம்.நெட் இப்போது இருக்கிறதா என்று கூட தெரியாது! மையம் இருக்கிறது. தினம் நண்பர்களுடன் அரட்டை விஜய்-அஜித்/ ரஹ்மான்/ராஜா கேங்வார்கள் பட்டையைக்கிளப்புகின்றன. ஆர்க்குட்டிலும் பட்டறையை போட்டிருந்தேன். 2007-ல் பொதுப்பரீட்சை வந்ததால் பள்ளிக்கூட/ட்யூஷன் செண்டர் ஆணிகள் அதிகமாகிவிட்டன. டவுன்லோட் தவிர அவ்வப்போது சில தகாத காரியங்கள் செய்வதோடு இணையப்பணி முடிந்துவிட்டது. அப்புறம் நுழைவுத்தேர்வுகள் பற்றிய தேடலும், கல்வியும். கல்லூரியில் சேர்ந்தப்புறம் மடிக்கணிணியும், இணையத் தொடர்பும் கிடைப்பதற்குள் ஒரு செமஸ்டர் முடிந்தே போயிருந்தது.



அடுத்த செமஸ்டரில் கையில் கொஞ்சம் காசு சேர்த்து மொபைல் வாங்கியிருந்ததால் அதை நோண்டுவதிலும், ஹேக் செய்து ஃபர்ம்வேர் எல்லாம் டிங்கரிங் செய்வதுமாய் பொழுதுகள் கழிந்தன. முழுக்க ஃபோரம்களிலேயே அலைந்து கொண்டிருந்தேன் (மாட் மை மோடோ, மோடோ டெவ்., ஜி.எஸ்.எம் அரேனா, மொபைல் 9, இன்னபிற). அப்புறம் கம்ப்யூட்டரின் சாப்ட்வேர், இணையதளம், தரவிறக்கம் குறித்த அறிவு சற்றே விரிவடைந்துகொண்டிருந்த போது தான் ஹாலிவுட் சினிமா மீது பைத்தியமும் பிடித்தது. ஒரு நாளைக்கு ஒரு படம், வாரக்கடைசி ஐந்தாறு என்று ஃபிலிம் ஸ்கூல் மாணவன் போலவே ஆகிவிட்டிருந்தேன். ஆர்க்குட்டிலிருந்து ஃபேஸ்புக்கிற்கு குடிபுகுந்தேன். அட்டண்டென்ஸ் குறைந்து விடுமுறைகள் மறுக்கப்பட்ட போது தான் பித்தம் உறைத்து கவனம் கலையின் மீது சென்றது. ஓவியங்கள், புகைப்படங்கள் என்று அடுத்த வியாதி தொற்றிக்கொண்டது. இடையில் சிலபல அலைபேசிகளும், ஒரு ஐ-பாடும் வேறு கிடைத்துவிட இணையம் மீதான ஈர்ப்பு குறைந்து பிராண்ட் மோகமும், சாப்பாட்டில் வெறியும் வந்துவிட்டது. ஏராளமாக சாப்பிட்டு தொந்தியும் போட்டாச்சு. தமிழகத்துடன் தொலைபேசி தவிர இணைப்பில்லாமல் போயிருந்ததால் படங்களில் கூட அவுட் டேட்டடாக ஆகிவிட்டிருந்தேன். எதிலும் சீரும், கவனமும் இன்றி விட்டேத்தியாக அலைந்துகொண்டிருந்தேன். இதையெல்லாம் மறக்க பழைய நினைவுகளைக் கிளறி ஃபோரம்களில் எழுதிவந்தேன். நல்லவேளை சென்னை வர ஓரிரு வாரங்கள் அனுமதி கிடைத்தது. இல்லாவிட்டால் 'நான் கடவுள்' ரேஞ்சுக்கு ஆகிவிட்டிருப்பேன். மணிப்பால் எதுக்கு ஃபேமஸ்னு தெரியுமில்ல?



மூன்றாம் செமஸ்டர் முழுக்க அலைபேசியிலும், இரவல் வாங்கிய கேமராக்களிலும் புகைப்படங்கள். டூருக்கெல்லாம் போகையிலும், மனிதர்களே இல்லாமல் அஃறிணைகளை எடுத்துக்கொண்டிருந்ததில் கூட வந்தவர்கள் எல்லோரும் இரவு ஹோட்டல் ரூம் சேர்ந்தப்புறம் கும்மிவிட்டார்கள். எடுத்த படங்களையெல்லாம் போடவும், இரண்டு ஆண்டுகளாக கிறுக்கிய உருப்படிகளைக் கோக்கவும் திண்ணை தேடிக்கொண்டிருந்தேன். வேர்ட்ப்ரெஸ், ப்ளாகர் தவிர எம்.எஸ்.என் ஸ்பேசஸ் டைப் பேட், லைவ் ஜர்னல், மூவபிள் டைப், யாஹூ, கூகுள் பேஜஸ், ட்ரைபாட், ஸ்க்வேர் ஸ்பேஸ், ஹாக்கர், ப்ளாக்ஸ்மித் ஆகியவற்றிலெல்லாம் தமிழர்கள் இருக்கிறார்களா? வேர்ட்ப்ரெஸ் என்று முடிவெடுத்து ஆங்கில வலைப்பூ ஒன்றிற்கு பால் காய்ச்சி ரிப்பன் எல்லாம் வெட்டி பதிவுலகிற்கு ஒழுங்கா வந்தாச்சு. காலேஜ் சகா ஒருத்தனும் கிடைச்சான். இரண்டு பேரும் போராடி தொடர்புகள் தேடினோம். அதுவும் அப்பிக்கொண்டது. தேறாமல் போனாலும் இன்னும் குற்றுயிரும் குலையுயிருமாய் இருக்கிறது. (ஆதாரம்: இந்த ஆண்டு ஃபிலிம்ஃபேர் விருது வாங்கிய பிறவி நடிகர் ஷாந்தனுவின் விருதுக்குரிய அறிமுகத்திரைப்படம் சக்கரக்கட்டியின் விமர்சனம்) பாவம், அந்த சகா மட்டும் இன்னும் யாருமே இல்லாத கடையில டீ ஆற்றிக்கொண்டிருக்கிறான். பெரும் கடுப்புடன் தமிழுக்கு மாறி இங்கு போக்குகளை கவனித்த பின்னால் கடை திறக்கலாம் என்று முடிவு செய்தேன். அன்று பிடித்தது தான்.



டிஸ்கி: எனக்கே என் பழைய பதிவுகளைப் படிக்க இஷ்டமில்லை. எதற்கும் இருக்கட்டுமே என்று, ஒரு நுண்சரிதை. தவிர, யார் நீங்க.. யார் நீங்க என்று கேட்பவர்களுக்கு சுருக்கமாக லிங்க் தர ஒரு பதிவு உடனடியாகத் தேவைப்படுகிறது.

23-Apr-2011

மறு இதயம்.


நூறு குற்றவாளிகள் தப்பிப்பதை விட, ஒரு நிரபராதி தண்டிக்கப்படுவது சட்டத்திற்கு சரிவராது என்பது சுத்த பேத்தல்
எஸ்.ஏ.சந்திரசேகர் கற்றுக்கொடுத்தது.



விண்ணைத் தாண்டி வருவாயா-வை பதின்பருவத்தினர் முதல் முதிர்கன்னிகள் வரை அவரவர் காலகட்டங்களின் காதல் காவியமாகவே ஏற்றுக்கொண்டுவிட்டது பெருகிவரும் ஜஸ்டின் பீபர் ரசிப்புத்தன்மயைப் போன்றே இளைஞர் சமுதாயத்தின் சீர்கேடேயன்றி வேறொன்றுமில்லை. பத்து வருஷங்களுக்கு முன் கார்த்திக் என்றழைக்கப்பட்ட நாயகனை வைத்து மிஸ்டர் மணிரத்னமும் ஒரு படம் எடுத்தார். என்ன, ஒரே வித்தியாசம் மணிரத்னம் எப்போதாவது சுமாராக ஒரு படம் எடுத்து தொலைப்பார். கௌதம் பீட்டர் மேனன் எப்போதுமே சுமாராகத்தான் படம் எடுத்துத் தொலைப்பார். காலக்கொடுமையே சுமாரான மணிரத்னம் படம் கூட, கடும் உழைப்பிலும், பன்மடங்கு பெரிய பொருட்செலவிலும் உருவான விதாவ-விற்கு எவ்வளவோ பரவாயில்லை. எனக்குத்தெரிந்தவரை வி.தா.வ தான் இப்போதைக்கு கௌதமின் ஆகச்சிறந்த படைப்பாகக் கருதப்படுகிறது. Contemporary Classsic. மண்ணாங்கட்டி.



அலைபாயுதேவில் சிலிர்க்க வைத்த Late 90s இசைப்புயல் பத்து வருடங்களுக்குப் பிறகு அந்நியப் படங்களில் ஆர்வமாகிவிட்டார் என்ற குற்றச்சாட்டு அபத்தமானது. ராவணனில் ரஹ்மான் அதே கம்பீரத்தோடு இன்னமும் இசையமைக்கத்தான் செய்கிறார். பி.சி.ஸ்ரீராம்? அட, மனோஜ் பரமஹம்சா எல்லாம் சும்மா பின்றார்பா.. முதல் படம் மாதிரியா தெரியுது அவர் செதுக்கிய ஈரம்? த்ரிஷா ஷாலினியை விட கவர்ச்சியானவர் என்பது சொல்லித் தெரியவேண்டியதில்லை. ஒரு அறிமுக நாயகனை விட ‘ஐ யாம் ஸ்டில் எ யங்’ சூப்பர்ஸ்டாரை வைத்துக்கொண்டு, கௌதம் மேனனால் ஆனதெல்லாம் இந்த சூர மொக்கை தானா? இதுக்கு ஏன் சார் இவ்ளோ சீனு? அலைபாயுதே முழுக்க டப்பிங்-எடிட்டிங் சொதப்பல் தெரியும். பச்சை நிறமே பாட்டில் கூட தப்புத்தப்பாக வாயசைப்பார்கள். காதல் சடுகுடுவிற்கு பிறகு வரும் பெரிய சண்டையில் காட்சி முழுக்க வேறு ஏதோ பாஷையில் உதடுகள் உளறுவது கண்கூடு. சுஜாதா என்ற காரணத்தை வேண்டுமானால் ஒரளவுக்கு ஒப்புக்கொள்ளலாம். மில்லினிய ஆண்டு தமிழ் சினிமாவிலும், ”சந்திச்சு பேசணும்”, ”சிதைஞ்சு போயிடுச்சு” என்றெல்லாம் எழுதினாலும் கூட, தாத்தா Paranoia என்று கூடவே எழுதுவதால் ஒண்ணுக்கொண்ணு சரியா போச்சு. ஆக, கௌதம் இன்னொரு Wannabe-மணிரத்னம், அவ்வளவே.



முதல் காட்சி. சுறுசுறுப்பான பைக், தெறிக்கும் இசை, டெனிம் ஜீன்ஸ் சட்டை. 90கள். *போல்ட், அண்டர்லைன்ட்*. ஒரு சின்ன விபத்து காரணமாக, திருப்பிவிடப்படும் வண்டி. விபத்து யாருக்கு என்று இப்போது சொல்லித் தெரியவேண்டியதில்லை. கதையின் களம், மெட்ராஸ். மறுபடியும் *போல்ட், அண்டர்லைண்ட்*. கட். வி.தா.வ. கௌதமின் அக்மார்க் டுபாக்கூர் டயலாக்குகள் + இலக்கின்றி அலையும் காட்சிகள். தேவாலயம், அந்த வெள்ளைக் கதவு, த்ரிஷா மாண்டேஜ், ஏ.வி.எம் உருண்டை, ஜெயில் செட், கிரிக்கெட் மட்டை. ஐ.பி.எல் விளம்பர ரகம். காட்சி ஊடகத்தில், சுருக்கமாக சில ஃப்ரேம்களிலேயே கிட்டத்தெட்ட அங்கு கதையே முடிந்துவிட்டது. படம் முடிந்த பிறகு ‘அட!’ சிண்ட்ரோமுக்காக, விமர்சனம் எழுத நாலாவது வரிசையில் இருட்டில் ரெனால்ட்ஸ் பேனாவை பிடித்துக்கொண்டிருக்கும் பத்திரிக்கைக்காரனுக்காக, ஒட்டுகிற போஸ்டரில் இருக்கும் த்ரிஷாவை வெள்ளித்திரையில் கண்டு விசிலடிக்கும் பையனுக்காக, அட யாருக்காகவாவது பார்த்து பண்ணியிருக்கலாமே சேட்டா!



கணேஷின் நகைச்சுவைக் காட்சிகளைப் பற்றி பலரும் பெரிதாக சொல்கிறார்கள். அலைபாயுதேவில் விவேக் ஒரு சின்ன கதாபாத்திரத்தில் நடித்திருந்தது பலருக்கு நினைவில்லை. திக்குவாய்,, வெளியே விட்ட முழுக்கை சட்டையின் பட்டன் போட்ட, திருநீறு வைத்த, தொல்லைக்கார அக்கா போன்ற க்ளிஷே கதாபாத்திரத்தின் மகனாகிப்போன பாவப்பட்ட ஜீவன். இதே மாதிரி கணேஷுக்கு சொல்லுங்க பார்ப்போம்? க்ளைமேக்ஸுக்கு முன்னாடி மருத்துவமனையில் சக்தியைப் பார்த்து, வீட்டாரை கூட்டிவரும் வேலை. அவ்வளவுதான். ராமாயண அணில் மாதிரி. ஆமாம், கணேஷ் வி.தா.வ-வில் என்ன செய்கிறார். ஒரு தினுசாக பேசுகிறார். படகுச்சவாரி அழைத்துச் செல்கிறார், ட்ராலியில் ஏறி இறங்குகிறார்.. எதுக்கு? அதுசரி. யாராவது ஒருத்தர் இப்படி ஒப்புக்கு சப்பாணியாக இருந்தால் பரவாயில்லை. அத்தனை பேருமே லுலுவாயிக்கு வந்துபோனா கணேஷ் மட்டும் என்ன செய்வார் பாவம்! இன்னும் கௌதம் குரல் கொடுத்த அந்த அண்ணன், அந்த கனகன்றாவியான பாக்ஸிங் சண்டையைப் பற்றியெல்லாம் நான் விரிவாக திட்ட விரும்பவில்லை. ‘பிரமிட்’ நடராஜன், ராகசுதா, அந்த வீட்டுக்கார மலையாளி.. இரண்டு மூன்று காட்சிகளில் மட்டுமே வரும் அந்த ரெண்டு ரூபாய் டெலிஃபோன் பாப்பா, பக்கத்து சீட்டு ‘பாவம் புருஷன்’ ஆண்ட்டி, மளிகைக் கடைக்காரர்… இது பாத்திரப் படைப்பு. மொட்டை கிட்டி, லொட லொட தங்கை, த்ரிஷாவின் உசரமான ‘பூவிழிவாசலிலே’ அப்பா, தெலுங்கு நாயக-நாயகி.. வீண் விரயம்.



பாடல்கள் வரும் இடைவெளி ரொம்பவே கொடுமையானது. புகைபிடித்தல் உடல்நலத்திற்கு தீங்கானது என்று கொட்டை எழுத்துகளில் பெட்டிகளின் மேல் எழுதிவைத்திருந்த போதும் குடும்பப்பெண்களே கூட்டம் கூட்டமாக வந்து தம்மடிக்க நேரிடுவதை தவிர்க்க இயலவில்லை. தியேட்டருக்கு தாமதமாக வரும் மேன்மக்கள் காலை மிதித்து “Sorry” கேட்டு செல்வதிலும், தவறான சீட்டுகளில் உட்காரும் மடசாம்பிராணிகளை மாற்றி அமர்த்தி வைப்பதிலுமே ஹோசனாவைத் தவற விடுவது மேலும் வேதனையான விஷயம். ஷேக்ஸ்பியரைப் பொறுத்த வரை, மூன்று அங்கம் என்பது நாடக இயலின் பிரதான் விதி. பெரும்பாலும், இந்த விதியொற்றியே சுஜாதா பணியாற்றிய படங்கள் பயணம் செய்வதைக் காணமுடியும். கட்டாயம் இல்லாவிட்டாலும், இடைவெளி ஐஸ்கிரீம்-பப்ஸ் வியாபாரிகளின் நலன் கருதி, ஒரு அறிமுகம், ஒரு முடிச்சு, ஒரு முடிவு என்றாவது இருப்பது நலம். சரி, பாம்பே ஜெயஸ்ரீ பாடல், கவுதம் மேனன் வாய்ஸ்-ஓவர் எல்லாம் கூட சேர்த்துக்கலாம். கதையே இல்லாமல், களமும் இல்லாமல், முடிவும் இல்லாமல்.. படுத்துறீங்க சார்!

Reservoir Dogs போன்ற டாப்-ரேட்டட் மேற்கத்திய படங்களின் போஸ்டர்களை சிம்பு சுவரில் மாட்டி வைத்திருக்கிறார். ஃபேஸ்புக் பற்றி த்ரிஷாவும் சிம்புவின் தங்கையும் கதைக்கிறார்கள். கே.எஃப்.சி-யில் சாப்பிட வரும் த்ரிஷாவை சைட்டடித்துக்கொண்டே சிம்பு பிரியாணி கேட்கிறார். Attention to detail. Contemporary depiction. ஷாலினி ஸ்டிக்கர் பொட்டை கண்ணாடியில் ஒட்டுகிறார். வக்கீல் எக்கனாமிக் டைம்ஸ் ஒரு ஓரத்திலிருக்கும் கட்டிலில் படுத்திருக்கிறார்.. பக்கத்து அறையில் அவரும்-அவரது மனைவியும் இருக்கும் படம் அடைத்த பீரோவிலிருந்து அவரது மனைவி பணத்தை மாதவனுக்கு தருகிறார். ஷாலினியின் வீட்டைக் காட்டுகையில் சுவரில் ஒவ்வொரு காட்சியில் ஒவ்வொரு பொருள். மஞ்சள் பை, பீங்கான் புத்தர் முறம், பழைய குடை, அழுக்கு சட்டை, ஃப்ரேம் செய்த புகைப்படங்கள், ப்ளாஸ்டிக் பைகளில் காய்கறி. ஷாலினி வீட்டை விட்டுவிட்டு ஆட்டோவில் போகும்போது, ஆட்டோவின் பின் ஜன்னல் வழியாக எட்டிப்பார்க்கும் கேமிரா, அங்கிருந்து தெருவோரம் வந்து “ஷக்தி அக்கா! எங்கே போறீங்க?” என்று கத்தும் காலனிச் சிறுமிகள். ஸ்ரீராம், ரஹ்மான், மணிரத்னம் – எங்குமே தனித்தனியாக தென்பட்டுவதேயில்லை. செம்ம கெத்து.

எது எப்படி இருந்தாலும், அலைபாயுதே மணி சாரின் ஆகச்சிறந்த படைப்புமல்லை, படைப்புகளில் ஒன்றுமல்ல. நமது காலகட்டத்தின் காதல் காவியமா என்றால், தெரியவில்லை. ஆனால் நிச்சயம் விண்ணைத்தாண்டி வருவாயா நிச்சயம் காதல் காவியம்.. ம்ஹூம் ஒரு ’சுமார்’ தமிழ் படம் கூட கிடையாது.


நூறு நல்ல படங்களை கலாய்ப்பதை விட, ஒரு மொக்கை படத்தை பாராட்டுவது ஒரு பாவச்செயல், ஒரு பெருங்குற்றம், ஒரு மனிதநேயமற்ற செயல்.
கௌதம் மேனன் கற்றுக்கொடுத்துக்கொண்டிருப்பது.

பாதசாரியின் பால்வீதி by வெங்கிராஜா is licensed under a Creative Commons Attribution 2.5 India License.
Creative Commons License
படங்களையும், பதிவுகளையும் (இங்கென்று மட்டும் இல்லை) மூலப்பதிவின் இணைப்பு தந்து வெளியிடக் கோருகிறேன்.

மின்தூது

Enter your email address:

Delivered by FeedBurner

  © Free Blogger Templates 'Photoblog II' by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP